Dirrux' Blaasbalg

Ze had gistermiddag even wat afleiding nodig, mijn schoonmoeder. En wij ook wel. Daarom besloten we haar mee te nemen naar het middeleeuwse historische stadscentrum van Purmerend, in de vuilbekkerij van onkundige import-purmerenders ook wel ‘het stadje’ genoemd. Niet zomaar, nee, in het tot museum omgebouwde voormalige stadhuis vond een gratis taxatie plaats van oude munten en postzegels. En daar wilde ze haar postzegelverzameling wel eens laten taxeren.

Onderweg in de auto vertelde ze hoe ze vroeger bij haar opa uit een
sigarenkistje postzegels mocht uitzoeken die waren afgeweekt van de
brieven van haar Heerooms die in den verre hun zendelingenwerk
uitvoerden. Mooie herinneringen, een verhaaltje vol familieliefde
waarvan je een heerlijk nostalgisch gevoel kreeg over de goede oude
tijd. Alleen daardoor al was voor mij de postzegelverzameling van
onschatbare waarde. Het was slechts nog afwachten of de taxateur de
erfenis van mijn vriendin op zou schroeven naar vijf of naar zes
nullen.

De eerste tegenvaller kwam meteen al bij de ingang. De taxatie
was dan wel gratis, maar je diende toch echt wel eerst even de toegang
tot het museum te betalen. Drie Euro per persoon! "Nou ja, dan blijf ik
wel even buiten wachten" zei ik enigszins geërgerd. In mijn
rechterooghoek zag ik een zaal vol met oerlelijk Purmerends Porselein.
Mislukte vazen uit de Jugendstil-periode die destijds ogenschijnlijk in
een gesubsidieerd gehandicapteninstituut door kwijlende debielen met de
mond zijn beschilderd, maar toch grote sommen geld waard zijn. "Die kun
je ook gratis bekijken" dacht ik, "je hoeft alleen maar te betalen om
door de deur te mogen".

Ik ging stilletjes mokkend op de veel te moderne toegang tot
de Koepelkerk zitten. De prachtige Koepelkerk die als enige smet heeft
dat ze ooit onderdak heeft geboden aan de inmiddels toch wel zeer
arrogant wordende allesweters van de Duiventil. Toch zat ik lekker en
genoot van de patatkouwende mensen en skateboardende jochies en kreeg
een koude en zere kont. Ik zat er al een half uur voordat Linda
eindelijk naar buiten kwam. "Het gaat nog wel ruim een uur duren
voordat ze aan de beurt is, ik heb afgesproken dat wij tussendoor even
boodschappen gaan doen, daar hebben we alle tijd voor". "O, nou vooruit
dan maar."

De boodschappen werden gedaan. Het bonnetje voor het parkeren
werd ververst bij de enige meter in Purmerend waar je niet alleen kan
chippen, maar ook met munten mag betalen en logischerwijs dus als enige
parkeermeter zeer dicht bij drie chipknip-oplaadpunten staat en ik ging
weer zitten op de koude stenen stoep van de oergrot der schijtduiven.
Linda ging weer naar binnen en ik werkte mijn nicotinegehalte richting
een onacceptabel hoog niveau.

Na teveel sigaretten begaf ik me uit arren moede naar het
terras aan de overkant omdat mijn cafeïne-gehalte gevaarlijk dicht bij
haar ondergrens begon te komen. Amper neergestreken kwam Lin weer naar
buiten. Het ging nog wel even duren, dus we bestelden koffie en
Chocomel, keuvelden een kwartiertje gezellig, maar nog steeds geen
spoor van schoonmoeders. Lin weer naar binnen, ik nog een koffie. En
weer wachten dus. GSM vergeten, dus ook geen vertier op dat vlak. Ik
ging over tot een laag hartritme, verzonk in een meditatiestand en
bekwaamde me verder in het slap hangen en dom kijken.

Om kwart over vier, zo’n twee uur nadat ze naar binnen was
gegaan, kwam schoonmoe dan eindelijk naar buiten, vrolijk lachend.
"Zijn we rijk, zijn we binnen?" vroeg ik haar direct. "Nou, nee, net
niet, het is allemaal brandhout zei de taxateur, het is hooguit twintig
euro waard". En daar viel weer een droom in duigen. Bang! "Maar het was
wel leuk en gezellig binnen hoor".

Ik rekende snel uit: Zes Euro entree, vier Euro parkeergeld,
twee euro sigaretten, zes euro op het terras: achttien euro kosten dus.
Maken we toch mooi twee euro winst omdat ik niet mee naar binnen ben
gegaan en omdat mijn baas de benzine voor me betaalt.

Zhet zou mooi zijn als ik nu nog een manier vind om deze
middag conform de reclameslogan van Mastercard om te kunnen kneden tot
een onbetaalbare ervaring.

Popularity: 2% [?]