Dirrux' Blaasbalg

Het weerbericht voorlezen, daar is natuurlijk niets aan. Dat is een vrij fantasieloos beroep. In Nederland is er dan wel veel meer variatie in het weerbeeld dan in een mooi tropisch land waar het verschijnen van een wolk aan de einder al tot nationale opwinding leidt, maar écht vrolijk word je natuurlijk niet van het voornamelijk brengen van slecht nieuws. En daarom verzinnen ze maar wat leuke weerfeitjes en weetjes om de boel op te vrolijken. Het liefst in de vorm van volksverlakkende statistiekjes.

Bijna elk uur wordt er wel een nieuw record gebroken. Zo lijkt het
tenminste. Wordt het vandaag twintig graden, dan wordt er snel gezocht
wanneer het voor het laatst op 24 augustus 20 graden was. Twee jaar
geleden nog? O, dan kijken we even wanneer het voor het laatst op de
vierde woensdag van augustus twintig graden was. 5 jaar geleden? Oe,
das ook nog niet echt lang. Is het volle maan? Ja? En wanneer was het
voor het laatst dat het op 24 augustus op de vierde woensdag van
augustus bij volle maan 20 graden was? 1942? Mooi, dan hebben we weer
een leuk statistiekje met irrelevante variabelen op basis waarvan we de
mensen bang kunnen maken over een veranderend klimaat.

En zo wordt er een hoop onzin uitgebraakt door mensen die toch
een redelijk serieus beroep lijken te hebben. Ze zijn immers de
messiassen van het weer, waar wij zo graag over praten en over klagen.
Ze hebben het natuurlijk wel eens mis in de voorspellingen, maar met
zo’n onheilspellend weerweetje zeg je als weerbobo toch nog iets waar
een kern van waarheid inzit. Jarenlange suffe administratie van het
weer heeft nog steeds geen goede voorspelbaarheid opgeleverd, maar kan
dan nu toch fijn commercieel worden aangewend.

U zult het wel al gevoeld hebben, ik stoor me er aan.
Weliswaar niet zoveel als aan het vreselijke voorkomen en dialect van
Piet P., die tijdens zijn lullige weerpraatje een soort kokhalzende
bewegingen maakt alsof hij een vogel is die een versgevangen vis gaat
opbraken voor zijn kroost, maar toch wel bijna net zoveel. Zo moest ik
van de week bijvoorbeeld horen dat het de afgelopen vijftien jaar maar
heel zelden heeft gesneeuwd in de Zwitserse Alpen in Augustus en dat
deze kutzomer bij één van de dertig warmste ooit hoort (lees: sinds dat
het weer wordt bijgehouden in De Bilt).

Als ik alles nou niet in enig historisch perspectief zou zien,
dan had ik mij uit angst voor de klimaatsveranderingen al lang
aangesloten bij de milieukerk en daar zitten wachten op de dag des
oordeels. Want wat die weermenners kennelijk proberen te bereiken is
dat we ons bewust worden van de milieuveranderingen door ons eigen
toedoen. Ja, die zijn er wel, maar die kun je als individu niet voelen,
zoals in die ene reclamespot wordt verkondigd, en ook niet bewijzen met
dit soort debiele statistiekjes.

Ik ben zo’n nuchtere eikel die bij de melding dat een bepaald
weerfeitje in 1923 voor het laatst is voorgekomen denkt: "Hee, dus toen
was het ook al zo, nog voordat de ozonlaag op z’n gat lag en we nog
niet allemaal in de auto zaten". Ze willen dat ik wat anders denk, maar
dat lukt ze niet zo goed. Ik overrelativeer wellicht, net als bij
berichten over veiligheid op straat waarbij ik altijd moet denken aan
de romantische middeleeuwen waar de stadspoorten ‘s avonds dicht
moesten om allerlei verkrachtende en plunderende lieden buiten te
houden. Ik denk dan vaak: Mwoah, zo slecht is het toch nog niet vandaag
de dag.

Ik weet heus wel dat we niet goed bezig zijn en dat het de
verkeerde kant op gaat. Maar als ik irrelevante informatie krijg,
waarmee ze mij een bepaalde kant op willen sturen en waarvan ik weet
dat veel mensen het als waarheid aannemen en daar hun mening op
baseren, dan moet ik me op de één of andere manier daar puberaal tegen
verzetten. Ik ben namelijk echt wel bang. Bang dat de weermenners
teveel invloed op onze gedachten krijgen, of dat de methode van
weerstatistiekjes wordt overgenomen door politici met twijfelachtig
gedachtegoed die een parallel gaan trekken tussen de vermeende
weersveranderingen en de toename van het aantal moslims, asielzoekers
en andere groepen die van buiten komen.

Klinkt dat raar? Nou ja, dat zal dan wel, maar we weten ook al
sinds jaar en dag dat je een weerman niet moet geloven en al helemaal
niet kunt vertrouwen. Dus wie dat wel doet is vatbaar voor allerhande
rare mensen en ideeën. En die zijn er genoeg in dit land waar een
Daphne Dekkers door velen als opvoeddeskundige beschouwd wordt. Nog
even en de weermannen stappen gewoon over naar de politiek. Dat wordt
nog lachen. En als het politieke klimaat zich dan ook nog eens extra in
de verkeerde richting ontwikkelt door het gat in ons gemeenschappelijke
doorzonlaag, dan ben ik hier weg.

Veel te bang dat we dan echt historische statistieken gaan beleven.

Popularity: 2% [?]