Dirrux' Blaasbalg

Net als tien jaar geleden was ik gister in Amsterdam tijdens de Sail vooral onder de indruk van de geweldige drukte die dit kuddematige bootjeskijkfestijn met zich meebrengt. Helaas was het een negatieve en beklemmende indruk, zeker in combinatie met de hitte en de problemen met het spoor waardoor we als haringen in een ton huiswaarts keerden. Gelukkig kwam ik in Amsterdam voor iets anders, waarbij ik een nieuwe dimensie ontdekte van het begrip "Stilte".

Tijdens de Sail is er namelijk ook nog een grachtenfestival of zoiets
bezig in Amsterdam. Ik wist dat niet, maar Linda wel, en zo belandde ik
bij een concert in het FOAM-fotomuseum. Een klein concertje. Een
klassiek concertje. Ja, je leest het goed. Klassieke muziek vind ik
helemaal niet erg, mooi zelfs, zolang er maar niet meer dan vijf mensen
tegelijk spelen en er moet vooral niet iemand doorheen gaan zingen. Dat
verpest het gewoon. Daarnaast ben ik gewoon oud genoeg om het mooi te
mogen vinden zonder uitgelachen te worden. Dat vind ik tenminste,
alhoewel ik er niet aan twijfel dat dit toch zal gebeuren.

Het concert begon met een inleiding van ene Elmer Schönberger,
(u weet wel, die) die een ingewikkelde verhandeling voordroeg over
stilte en rust in de muziek. Ik was dan wel snel de draad kwijt, maar
ik vond het toch wel aardig om naar te luisteren. Gezien de knikjes en
de glimlachjes van de mensen om mij heen was het een alleraardigst
verhaaltje, en ik besloot dat ik maar niet ging puffen en steunen omdat
ik dan ongetwijfeld meteen als dom en onbegrijpend zou worden
gekwalificeerd.

Me daar doorheen geworsteld hebbend begon het concert met een
experimenteel stuk waarbij de strijkers, die uiterlijk gelukkig
voldeden aan de vooroordelen die ik over ze heb, tussen het gepluk aan
de snaren door een gedicht van Guido Gezelle in kleine zinsdelen
voordroegen. Onbegrijpelijk, niet mooi, maar wel leuk. Dat is
artistiekerige kunst en daar had ik wel begrip en waardering voor.

Vervolgens werden er een paar stuk van Beethoven over de
strijkstok gejaagd in G Groot, en dat is een toonsoort, geen familie
van mij. Potverdikkeme, wat was dat mooi zeg. Sorry als ik daar mensen
mee schoffeer, maar die vent kon toch wel een behoorlijk potje
componeren, al zeg ik het zelf. En het werd ook mooi uitgevoerd. Geheel
tot mijn eigen verbazing zat ik te genieten en voelde zelfs hier en
daar een stukje kippenvel naar boven worstelen.

Zo ver, zo goed. Er kwam nog een treurig Hongaars stuk en
daarna dan het stuk waar zo’n lange introductie over was voorgedragen.
Het droeg de mooie naam 4’33" en was gecomponeerd door John Cage, welke
van 1912 tot 1992 heeft geleefd. Een drieluk, bestaande uit de delen
33", 2’40" en 1’20". Ik ging er eens goed voor zitten. En de twee
violistes en de cellist ook. Ik was benieuwd en zat op het puntje van
mijn stoel.

Vervolgens begon het stuk. Niet. Of wel? Onduidelijk was
wanneer het nou begon, want na het heen en weer geknik van de
muzikanten gebeurde er ruim vier en een halve minuut niks. Stilte. Zaal
stil. We hoorden alleen het geroezemoes van de receptie in de zaal
boven. Wat is dit? Geinig als gimmick, maar zo lang stilte tijdens een
concert? Bizar. Oplichterij! Erger nog, nadat het stuk was afgelopen
stonden de violistes en de cellist op om voor ons te buigen, waarna er
een minutenlang applaus volgde.

Ik stond perplex. De grap en het idee waren leuk. Maar
hiervoor klappen? Dit kan ik ook! Beter nog zelfs. Hier betaal ik geen
subsidie voor zeg. Wat een laaielichterij, ik wil een deel van m’n geld
terug, en erger nog: waarom heb ik dit niet zelf verzonnen? Alle
emoties die ik kon verzinnen passeerden de revue en overstemden het
laatste stuk dat ergens in een concentratiekamp was geschreven. Het
bleef hierdoor nog langer onrustig in mijn hoofd dan in de stad zelf.

Wat een paar minuten stilte al niet met een mens kan doen.

Popularity: 2% [?]