Dirrux' Blaasbalg

Zo heel af en toe voel ik mijzelf een gezegend mens. De laatste weken bijvoorbeeld als ik van huis naar mijn werk toe rijd, of vice versa. Ja, mijn werk is nog steeds leuk, maar daar gaat het niet om. Belangrijker is dat de wegen zo goed als leeg zijn. Zelfs geen spoortje van een opeenhoping van auto’s die ook maar enigszins de neiging hebben om zich samen te gaan scholen teneinde een file te gaan vormen. Inderdaad, het is vakantietijd: De mooiste tijd van het jaar om jaar om niet op vakantie te gaan.

De vertraging die ik in de andere weken des jaars oploop, die heb ik al
min of meer voor lief genomen. Ik vermaak me met het zappen tussen de
radiostations, pleeg zo nu en dan eens een telefoongesprekje, staar wat
naar al die mooie auto’s die we hebben in het land waar het zo slecht
gaat en kom dan toch altijd weer op de plek waar ik moet zijn.
Menigmaal later dan gepland en redelijk gefrustreerd, maar ik leer er
nog wel eens mee leven.

Grootste nadeel is echter dat je er toch rekening mee moet
houden in je dagelijkse leven. Je plant er tijd voor in in je agenda en
je houdt er rekening mee met je slaap- en eetpatroon. Als je op tijd
van huis gaat heb je minder vertraging, dus probeer je regelmatig op
tijd naar bed te gaan en ‘s morgens deel je je handelingen zo efficiënt
mogelijk in: Die boterham kan ook gerust wel in de auto worden
opgegeten. Dit levert meteen stress op, en vooral ‘s morgens kan ik
daar maar zeer mondjesmaat tegen. Ik word liever langzaamaan wakker.

Dat langzaam wakker worden probeer ik dan maar in de auto te
doen. Best lastig als je steeds op moet letten. Als ik vrouwlief zo af
en toe eens meeneem, omdat ze toch ook in Amsterdam werkt, dan heeft ze
inmiddels begrepen dat praten tijdens dit gebeuren niet bepaald mijn
voorkeur heeft, dus leest ze lekker een boek of sluit ze de luiken nog
maar eens een keertje. Niet echt gezellig natuurlijk, maar wel lekker.

En nu dan is alles anders. Het maakt niet uit of ik om half
zeven of om half negen de deur uit ga, de reistijd is maar een half
uur. Ik kan dus lekker rustig thuis met een boterhammetje wakker
worden. Rustig even TV kijken, wat weblogjes langslopen, uitgebreid
douchen, scheren en vooral doelloos lummelen. Mijn ziel en lichaam
transformeren zich geleidelijk naar de dagstand en vrolijk fluitend
stap ik in de auto en zoef zalig en zonder oponthoud naar het
arbeidsgebeuren om daar te mogen kiezen uit de talloze vacante
parkeerplaatsen. Wat een luxe, wat een weelde!

Het is dus een heerlijke tijd om te werken. Geen instantie,
werkgever of kind dwingt mij om in deze tijd, waar alle reizen ook nog
eens vele malen duurder zijn, op vakantie te gaan. En evengoed komt
mijn gehele gestel tot rust, wellicht nog meer dan wanneer ik op
vakantie zou gaan. Ik weet heus wel dat kinderen geweldig zijn en dat
ik heel wat mis. De geur van die krengen bijvoorbeeld waar Scheisse zo
verheerlijkend over verhaalde. Kinderloosheid zal waarschijnlijk mijn
lot zijn in dit aardse leven, daar zitten heel wat nadelen aan als ik
de parentale goedpraters moet geloven. Maar in deze weken denk ik
alleen maar: Kinderloosheid, je moet er af en toe wat dingen voor
opgeven, maar gelukkig krijg je er heel veel voor terug!

Popularity: 2% [?]