Dirrux' Blaasbalg

Toch handig, zo’n vrouwelijk koopjesoog. Als ik dat niet zo goed aan het ontwikkelen was, dan had ik mooi die geweldige aanbieding bij de Blokker afgelopen zaterdag gemist. Een kloon van the Magic Bullet, welbekend bij de telsell-junks onder ons, stond daar naar me toe te glimmen voor de helft van de prijs. "Niet voor vijftig Euro mevrouwtje, niet voor veertig, zelfs dertig is te veel voor u, ik lijk wel gek, ik leg er geld op toe, maar ik gun het u zo, deze 12-delige vaatwas- en magnetronbestendige foodprocessor, inclusief receptenboekje en mooie kadoverpakking is de uwe voor maar vierentwintig Euro en vijfennegentig cent!"

Mijn knieën werden week, ik weerstond de verleiding niet en sloeg mijn
slag. Ik hoopte mijzelf in "huize Groot De Groot" nog onmetelijker
populair en geliefd te maken dan ik al was. Linda keek namelijk al
maanden verlekkerd naar de TV als ze die magische kogel voorbij zag
vliegen of slaakte kleine gilletjes van genot als ze een soortgenoot in
één van de vele reclamefolders zag staan.

En inderdaad was het één groot feest toen ze het kado mocht
uitpakken. In eerste instantie moest ze toch wel wat ironisch lachen om
het feit dat zij als vrijgevochten anti-burgertrut zo blij kon worden
van een huishoudapparaat, maar de opwinding overwon het snel en nadat
ik was overladen met zoenen, knuffels en talloze complimenten waarbij
mij duidelijk werd gemaakt dat ik de competitie met alle andere mannen
op de wereld met gemak kan doorstaan en de zoveelste bevestiging dat ik
toch écht de beste ben verdween ze met kleine huppelpasjes naar de
keuken om daar de rest van de middag te verblijven.

Nadat de instructies waren doorgenomen hoorde ik regelmatig
een gierend motorgeluidje uit de keuken komen en af en toe werd me
toegeroepen hoe geweldig dat ding wel niet was. Een half uur later zat
ik nacho’s te eten met een verse salsa. Er kwam een zelfgemaakte
tapenade op tafel. Ze maakte voor zichzelf een van tomatensap afgeleide
smurrie en genoot. De dagen erna werd de kaas er in vermalen, er werd
een pizza-saus gemaakt, een fijne vulling voor in een wrap, ik kreeg
een yoghurtshake met kersen, noem maar op. Ze maalde maar door en was
een gelukkige huisvrouw.

Halverwege de maandag was er niets meer te vermalen in huis,
hetgeen een klein dipje veroorzaakte. Eventjes was ik bang dat ze mijn
boterhammen voor op mijn werk ook zou gaan vermalen, maar ze kon
zichzelf nog tijdig inhouden zodat ik toch nog wat te knagen had tussen
de middag. Maar nadat we dinsdagochtend de supermarkt weer hadden
geplunderd glom ze weer van plezier en maalde ze weer fijn verder.

Ik voorzie dat ik de komende tijd heel veel lekkere
zelfgemaakte versgemalen dingen te eten krijg. Waarschijnlijk weer
zoveel dat het gezonde effect verloren gaat door de overdaad, maar dat
nivelleert zichzelf vast wel weer. Zij is blij, met haar nieuwe bromtol
en met mij. En ik ben ook blij. Omdat zij blij is en dat ik allerlei
lekkers te eten krijg. En bovendien, wat nog het mooiste is: als ik
ooit echt oud ben en zonder gebit kom te zitten en vanwege allerlei
andere aandoeningen al mijn voedsel vloeibaar tot mij moet nemen, dan
weet ik dat ik iemand heb die dat eten met alle liefde van de wereld
voor me klaarmaakt.

En als dat geen goede reden is om samen met haar oud te worden, dan weet ik het ook niet meer.

Popularity: 3% [?]