Dirrux' Blaasbalg

Ik heb momenteel het voorrecht om in een grijze stationwagen te mogen rijden. Er is niets wezenlijks mis mee, op een aantal cosmetische zaken na. Zo vind ik de belijning niet zo mooi, lijkt ie wel heel veel op al die andere grijze stations en schaam ik me voor dat rode fel-oranje stickertje dat de leasemaatschappij op het klepje van de benzinetank heeft geplakt om de tanker er aan te herinneren dat er diesel in moet. Ook dat niet-roken plakkertje op het dashboard bevalt me voor geen meter, maar op de één of andere manier zit die in mijn dooie hoek. Dat heb je bij die grote auto’s.

Maar klagen mag ik niet, doe ik niet en wil ik niet. Nou ja, een klein
beetje dan. En wel over de sleutel van dat ding. Zo’n volautomatisch
chipding is het. Mooi hoor! Met drie van die knopjes er op. Het knopje
rechtsboven dient om de passagiersdeuren te openen, het knopje links in
het midden om ze te sluiten en het knopje rechtsonder is er om de
achterklep separaat te openen. En daar gaat steeds van alles mee mis,
ik krijg dat ding niet in mijn systeem.

Ik mag de achterklap niet gewoon handmatig openen van de
fabrikant, dat moet per see met die sleutel. Dat zal wel iets met
beveiliging te maken hebben om te voorkomen dat onverlaten mijn
laadruimte leeghalen als ik voor het stoplicht sta te wachten of iets
dergelijks. Dus moet ik altijd mijn sleutel weer zoeken en het goede
knopje proberen in te drukken. Maar ik druk altijd eerst die andere
twee in, nooit vind ik in één keer de goede. Gedoe dus. Irritant gedoe
zelfs.

Nog erger is het als ik gewoon de andere deuren wil openen en
daarbij juist weer wèl die knop indruk. Dat hoor je en zie je niet,
want hij ontgrendelt alleen maar, hij schiet niet fijn met een
sierlijke boog omhoog. Zo fancy is die auto dan ook weer niet. Gevolg
is dat ik ga rijden en even later gebonk hoor van achter uit de auto.
Ik vraag mij dan in eerste instantie af wat er zo bonkt, wat er steeds
om lijkt te vallen. Een doos, mijn koffer, een boodschappenkrat? Pas op
de snelweg realiseer ik mezelf dan dat die laadklep weer los zit. En
dan kun je niet zomaar even stoppen om hem dicht te doen. Daar moet je
namelijk de auto voor uit. Dan rijd ik dus een tijdje zo door en stop
bij een benzinestation om het euvel te verhelpen. Onhandig geklooi.

Ik ben simpelweg niet geschikt voor dat moderne gedoe. Ik wil
gewoon weer een auto waarmee ik de deuren moet openen door de sleutel
er in te steken. Dat is beter voor mijn gemoedsrust. En voor mijn ego,
want sinds Linda deze tekortkoming van mij heeft ontdekt ga ik constant
gebukt onder haar gehoon en gelach. En dat ze dat dan vervolgens
probeert goed te maken door te zeggen dat ik er zo heerlijk lief en
aandoenlijk uitzie als ik zo loop te klooien, dat maakt helemaal niets
goed. Met die laatste twee eigenschappen kan ik wel leven, maar echte
tekortkomingen, die verstop ik toch het liefst in een grote kluis,
ergens ver weg in een donkere vochtige kerker. En de sleutel gooi ik
dan natuurlijk weg. Al is ie nog zo mooi.

Popularity: 3% [?]