Dirrux' Blaasbalg

Soms kent het leven aangename verrassingen. Sinds een paar dagen kop ik hierboven heel stoer: ‘Jampot, nu ook voor al uw wandelverhalen!’. Gewoon om Wen en Eug te steunen. Maar wat blijkt nu, dit heeft Jan. (wie kent hem inmiddels niet?) geïnspireerd om, samen met zijn Corina, één van zijn wandelverhalen aan mij toe te vertrouwen met de vraag of deze dan ook hier kon verschijnen. Ja natuurlijk! Per direct! Wandelen en schrijven jullie maar, dan blijf ik er rustig bij zitten en bekwaam ik mij in het niets doen. Niets mooier dan te lezen over de inspanningen en ellende van anderen tenslotte. Hopelijk denken jullie er ook zo over. Lees ze!

THE HALF MOORS WAY – EEN WANDEL VERHAAL

Lang,
lang geleden waren er eens 2 mensen die op vakantie gingen.
Wandelvakantie. De exacte details van de planning zijn niet meer te
achterhalen maar wat is gebleven zijn de drie wandelkaarten (1
doorweekt geweest), 2 boekjes met een beschrijving van de route en een
vage herinnering die wij hier ga proberen op te tekenen.

Met
één van de eerste Easyjet vluchten naar Luton, trein naar King’s Cross
in Londen en vervolgens verder treinen naar Portsmouth. Doel was het
beginpunt van de "Two Moors Way" een landelijke route door een deel van
zuidwestelijk Engeland van de Zuidkust naar de Noordkust. Tijdens deze
tocht trok je voornamelijk door "Moors" een soort veengebieden, die ook
nog voor het grootste deel natuurgebied waren naast gevangenis terrein,
verlaten mijn enzovoort. Aangekomen in Portsmouth een Bed &
Breakfast gevonden aan de haven. We waren bijna aan de start en niks
kon een heerlijke wandelvakantie nog dwars zitten …

De
volgende ochtend was het weer wat minder, en zochten wij het
treinstation weer op om naar het beginpunt, het plaatsje Ivybridge te
gaan. Daar aangekomen regende het. Of de wolken hingen erg laag. Na
enige aanloop problemen in de vorm van het ontbreken van wegwijzers
vonden wij na een uur lopen het begin van de "Two Moors Way". Dat bleek
een karrespoor de berg op te zijn. Daar gingen we, de wolken in.

Capuchon
op, rugzakken aangesnoerd, het boekje met de bezienswaardigheden
onderweg binnen handbereik. We bereikten de eerste top, de Three
Barrows. Dat merkten we omdat de stand van onze voeten veranderde, we
zagen verder niks. Het eerste uur hebben we nog lekker gekletst, daarna
werd het stil en ging Corina maar haar stappen tellen , bij 2500 ben ik daarmee gestopt, daarna moest ik een beetje huilen maar dat deed ik niet, we waren tenslotte op wandelvakantie.
We waren inmiddels doorweekt door het water waar wij nu al enige uren
tegenaan liepen. Via je sokken in je schoenen en daar vormde zich een
plasje, die dure wandelsokken hielpen daar verder ook niet tegen. Bij
iedere stap voelde je het water tussen je tenen. De rugzak werd steeds
zwaarder, hoe lang moesten we nog?

Dit
letterlijk aardse tranendal duurt nog een paar uur voordat wij dik in
de middag weer de bewoonde wereld in wandelden en het tegelijkertijd op
hield met regenen en er zelfs even later een zonnetje begon te
schijnen. Geheel doorweekt wandelden wij het hucht Holne binnen waar
zich een herberg uit de tijd van koning Arthur bevond. We hebben onze
tent gelaten voor wat hij was. Via een douche en een warme maaltijd (I
am a British Beefeater was het motto op het britse platteland ten tijde
van de gekkekoeieziekte dus laat maar doorkomen die biefstuk, wij
vonden alles goed) trokken we weer een beetje bij.

In
goed overleg besloten wij de Two Moors Way te laten voor wat ie was en
ons elders in het Verenigd Koninkrijk te verpozen. Irritant detail was
dat met ons ook een groepje van 6 dames fluitend en geheel droog de
herberg bereikten, ook de Two Moors lopend, maar dan van noord naar
zuid. ze namen een biertje en gingen vervolgens biljarten en meer van
dat vrolijks, terwijl wij alleen maar aan ons bed konden denken.

De volgende
ochtend meldden wij ons bij de receptie om te vragen hoe laat er een
bus terug naar de bewoonde wereld ging maar dit bleek in deze
post-Thatcher periode nog volledig van de rel en het antwoord was dan
ook dat deze slechts 3 keer per week ging zodat wij ons verblijf in
Holne maar met een dag hebben verlengd, zittend. We zijn nog wel
gezellig op de koffie geweest bij een mevrouw die tegenover de herberg
woonde en ons graag de foto’s van haar familie wilde laten zien, er was
zo weinig te doen dat zelfs het vooruitzicht van een Engelse bak koffie
ons niet afschrikte.

De dag erop
zijn we in de bus gestapt, veiligheidshalve ruim op tijd bij de
bushalte gaan staan, de bus missen was uitgesloten. De buurtbus kwam
aan en binnen 10 minuten hadden we al zes keer gehoord dat Phil dood
was gegaan die nacht, aan een hartaanval, de stakker.

Na een uur bereikten we eindelijk een dorp met een treinstation, de vakantie kon beginnen…….

Informatie:
Benodigde kaarten: – Ordnance Survey – Outdoors Leisure 9 – Exmoor -
Ordnance Survey – Outdoors Leisure 28 – Dartmoor – Ordnance Survey -
Landranger 191 – Okehampton Boeken: – Two Moors Way official guide

Helen Rowett ISBN 0 900613 43 2 – The Two Moors Way 100 miles across Dartmoor & Exmoor

James Roberts ISBN 185284 159 1 Links: – Two Moors Way op www.devon.gov.uk – Two Moors Way op www.ramblers.org.uk

Popularity: 3% [?]