Columns 
47 Comments Niet geraakt
Nog voordat het hele mediacircus en de copycats van de weblogwereld, (waar Scheisse al een drol op heeft gelegd) in de slag ging om zoveel mogelijk niet getoetst nieuws van elkaar te jatten werd ik vanmorgen op de hoogte gesteld van de aanslagen in Londen. Het toeval wilde dat ik in overleg zat met iemands wiens dochter in Londen woont, en zij belde op met de mededeling dat ze veilig op haar werk zat. Ze sprak over meerdere bomaanslagen, terwijl de pers tot ver in de dag, ondanks al hun o zo welingelichte bronnen, nog steeds zat te gissen en vooral niet durfde te zeggen dat het wel verdomde veel op een aanslag leek.
Dit telefoontje maakt mij geen beter of slimmer mens dan anderen, net
zoals het feit dat iemand een linkje of een leuk filmpje op internet al
eerder heeft gezien en dat vol trots mededeelt in de reactiebox. Dat is
geen prestatie, dat is gewoon iets dat gebeurt. Wel kon ik hierdoor
eens goed bekijken hoe de nieuwsgaring op internet over zoiets
verloopt, maar daar wil ik het niet over hebben, daarvoor verwijs ik
naar de link in het stukje tekst tussen haakjes in de eerste alinea, ik
wil het over iets veel ergers hebben: het feit dat dit soort nieuws mij
steeds minder doet.
Bij de aanslag op de Twin Towers werd ik zwaar misselijk door
wat ik zag. Net als iedereen. Het werd nog eens extra gevoed door het
feit dat mijn zus en zwagert de dag ervoor terug waren gekomen uit New
York en dat ik de avond ervoor nog fijn naar hun video had zitten
kijken waar ze vrolijk zwaaiend bij het WTC stonden maakte het nog iets
enger en persoonlijker. De aanslagen in Madrid voelden ook heel
dichtbij omdat ik de dag ervoor daar nog in de trein had gezeten. De
aanslag op Theo gebeurde in een straat die ik ken, ook heel eng dus. En
in Londen ben ik ook een paar keer geweest, maar waarom doet het me nou
zo weinig?
Ik vind het afschuwelijk, maar ik moet toegeven dat het gewoon
begint te worden. Ik relativeer graag, maar ook wel eens teveel. Een
paar maanden geleden zat ik vanaf het balkon op de veertiende
verdieping van het appartement in Valencia waar we verbleven de stad te
bestuderen. Ik zag een grote verzameling hoge flatgebouwen waarbij ik
dacht: stel dat ze er één opblazen, dan staan er nog honderden gewoon
overeind waar niets gebeurd is. En dat gevoel heb ik bij de laatste
aanslagen steeds, ik maak er een soort rekenkundig model van en vind
dan dat het allemaal lang niet zo dramatisch als dat het lijkt en dat
er veel grotere gevaren zijn in het alledaagse leven.
Eerder al heb ik iets hierover beschreven in een stuk genaamd fietsfundamentalisme,
dus dat hoef ik niet uit te diepen. Maar waar het op neer komt is dat
hoe erg ik het ook allemaal vind, dat ik maar op geen enkele manier
bang kan worden, mede omdat het zo gewoon is geworden. Met grote
regelmaat lees ik over aanslagen in Irak, waarbij veel mensen worden
geraakt. Daar schenken we geeneens meer aandacht aan, plaatsen we voor
de vorm nog even op pagina drie en verdwijnt weer uit ons geheugen. Net
zo erg als wat er vandaag is gebeurd, maar niet zo belangrijk
kennelijk. En alleen daarom vertik ik het om hier dan wel overdreven
van uit het lood te raken.
Ik ben nog steeds op geen enkele manier bang om te worden
geraakt door een aanslag. Die kans is namelijk verdomde klein, want de
terroristen die dit soort aanslagen plegen zijn prutsers, of om in
weblogtermen te blijven: lutsers. Veel gescheer weinig wol, want
hoeveel mensen raken ze nou helemaal? Voorbeeld: er reizen dagelijks
drie miljoen mensen met het Openbaar vervoer in Londen, en daar hebben
ze nog niet eens één promille van geraakt. Moet ik nou bang worden van
dat soort gasten? De kansen dat ik in de staatsloterij mijn inleggeld
terugwin is groter, en dat gebeurt me ook al nooit.
Als ik een team gekken optrommel en met vijf mitrailleurs in
de drukke Metro van Londen op een station om me heen ga schieten
overtref ik de score van vandaag gemakkelijk. Het feit dat we hier bang
van worden is eerder het resultaat van de voksmennende media die weten
dat angst goed verkoopt en de slinkse politici die eigenlijk wel blij
zijn met een bang volk dat makkelijk te sturen is. Maar ik vertik het,
ik ga niet bang zitten wezen. Ik weiger gewoon om mezelf door welk
onheuse vorm van machtsvertoon of stemmingmakerij dan ook te laten
beïnvloeden.
En zo ben ik toch afgedwaald en heb er allerlei dingen bij
gehaald en een onsamenhangend relaas ingetikt, terwijl ik alleen maar
wilde vertellen dat het me zo weinig doet. En dat ik juist dát zo erg
vind. Aanslagen zijn een deel van mijn leven geworden, net als allerlei
ander klein en groot leed. Het effect ervan sterft weg, omdat we er de
laatste jaren een overkill aan hebben. Woordspelingen die wellicht erg
ongepast zijn, en die ik mezelf kwalijk zal nemen als ik wel ooit bij
zoiets betrokken raak. Maar liever zo door het leven dan leven en
denken met een continue angst in mijn lichaam voor een kleine groep
mislukte gekken. Wat mij betreft is deze aanslag dus mislukt: ik ben er
eigenlijk niet door geraakt.
Ik ben toch hopelijk niet de enige die zo denkt?
Popularity: 5% [?]
Ik werd er wél misselijk en verdrietig van.
Maar ook bang?
Dat wat geen liefde is,
is altijd angst en niets anders.
Zo, die staat, Priscella.
Helaas, helaas, je bent een mens. En alles wat veel gebeurt, daar ga je aan wennen. Zelfs zo iets ergs als aanslagen. Helaas, helaas.
Ik ben zelf een probleemoplosser, genetisch misschien, ik weet het niet. Deze aanslag geeft mij de energie om dingen te gaan opzoeken en te vergelijken. Is er een oplossing of niet. Zou ik geen probleemoplosser zijn, dan zou ik vervallen in lethargie.
*zoekt dat laatste woord even op in de DVD*
Ik heb het gevonden: toestand van geestelijke ongevoeligheid. Dat is inderdaad de situatie die ik bij mezelf constateer en die ik ook erg vind. Anderzijds neemt dat de kracht en invloed van dit aanslagen en ontwapen je je vijanden.
Ik zit alleen nog even te denken of dit laatste gedachtegoed valt te plaatsen onder te tactieken van Sun Tzo of in de filosofie van Tao.
Ik wil er niet aan wennen. En het liefste zag ik een wereld met alleen maar liefde. Maar dit soort dingen doen zelfs de meest rotsvaste hoopvolle op zijn of haar grondvesten schudden.
Bang? Ik weet het niet. Nog iets te verdoofd om op dat gebied iets te voelen.
Ik hoop ook echt dat we er niet aan hoeven te wennen en dat dit de laatste was. Maar dat lijkt me helaas onwaarschijnlijk.
Geen idee of dat onder een of andere tactiek te plaatsen valt. Maakt me ook niet uit. Wat ik weet, verwacht is misschien een beter woord, is dat dit niet de laatste aanslag was.
Verdoving haalt de kracht uit de aanslagen maar dat betekent niet dat volgende aanslagen net zoveel dood en verderf zaaien. Wederom, helaas.
Als jullie het zo stellen, lijkt het wel een selffulfilling prophecy en dan ga ik maar heel hard hopen, dat jullie geen gelijk hebben.
Mijn vraag is dan wel; Wat kunnen we er aan doen om er voor te zorgen dat dit wél de laatste was?
@Johan: Inderdaad, de aanslagen die de komende weken in Irak worden gepleegd zullen net zo veel, dan wel nog meer dood en verderf zaaien. Vreselijk.
@Peng: Als ik het wist, dan zou ik het je zeggen. Maar als ik de geschiedenisboeken er op na sla, dan heb ik geen enkele illusie dat het ooit ophoudt.
Dus van honderden jaren elkaars hersenen inslaan hebben we nog steeds niets geleerd, blijkbaar. Hoe intelligent en ge-evolueerd is de moderne mens dan eigenlijk helemaal?
En klagen over wat er allemaal mis is in de wereld, daar zijn wij Nederlanders onbetwist wereldsterren in. Alleen daarmee ook iets doen. Daar ontbreekt het nogal eens aan.
Aanslagen in Irak en aanslagen in London maken deel uit van dezelfde vicieuze cirkel. En een cirkel is rond en eindigt niet.
Daar hebben we inderdaad helemaal niets van geleerd Peng. Maar nu je het toch over evolutie hebt: wij zijn vooral ‘ontwikkeld’ door strijd en oorlog. War is the mother of inventions. Dat maakt het allemaal nog minder leuk, ik weet het. En ik denk heus ook wel na over een oplossing, maar ik word steeds weer ingehaald door de realiteit.
Ik zou liever oorlog voeren tegen armoede en honger, en daardoor tot grootse daden en ontdekkingen komen…
Maar hoe vecht je daar tegen zonder geweld te gebruiken?
Ik ga trouwens lekker slapen en hoop niet te lang wakker te liggen van alle ellende die ik vandaag weer gezien heb.
Als je ervan uitgaat dat geweld een oplossing is (lijkt te zijn) voor mensen die er al communicerende niet meer uitkomen, lijkt het antwoord me vrij eenvoudig.
Gewoon helemaal platcommuniceren. Totdat ze niet meer kunnen.
Trusten Dirruk, en een droomloze doch verkwikkende nachtrust gewenst.
Ik hoorde het toen ik aan het werk was en aangezien ik ‘metro en aanslag’ hoorde dacht ik dat het over Moskou ging. Ik keek dus niet eens op of om, want daar is het dagelijkse kost. En daar ben ik wèl geweest.
Realistisch gezien is die inderdaad een aanslag van niets. Ze hebben weliswaar net genoeg doelen geraakt om de angst er weer even goed in te trappen, maar dat is dan ook het enige. Als regelmatig Londen-ganger kan ik meerdere plaatsen verzinnen waar een aanslag enorm veel meer impact zou hebben en tientallen keren meer levens zou kosten. Denk bijvoorbeeld aan de markten op Portobello Road of Camden. Daar lopen mensen hutjemutje tegen elkaar aan geplakt. Met één staaf dynamiet of een stevige spijkerbom maak je daar honderden slachtoffers.
Alleen het hernieuwen van de angst was dus de opzet van deze aanslagen. Even laten zien hoe dicht ze bij zo’n G8-vergadering kunnen komen en met het resultaat dat Londen weer enkele miljoenen meer aan beveiliging zal budgeteren voor de aanstaande Olympische Spelen. Waar dan natuurlijk gewoon weer niets gebeurt.
Wie de beelden van gisteren gezien heeft weet ook dat een groot deel van de getroffenen – doden en slachtoffers -van niet-Engelse afkomst was. Meer nog dan de grote steden van ons land kent Londen veel immigranten onder haar inwoners. En dat is nu juist de groep die met de Underground naar hun werkplaats gaan. De upperclass Engelse zakenlul zit gewoon lekker in de auto, liefst met zwarte chauffeur. Kortom, Osama (of wie dan ook) heeft veel van zijn eigen mensen getroffen, en dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest?
Sja, als je het slappe excuus achter de hand hebt dat dit leven tijdelijk is en dat je als goede moslim in de hemel komt met veertig maagden en al het andere leven niets waard is, dan kun je een hoop rechtlullen natuurlijk.
En Osama Bin L (bij verdachten nooit de hele naam schrijven) is een rijkeluiszoontje en zal dus John with the hat ook al niet onder de zijnen rekenen.
Alhoewel, naar verluid zit ie ergens verstopt in de metro-tunnels van Tora-Bora, toch?
Geraakt? Toch wel.
Maar raak ook al een beetje ‘gewend’, als ik dat zo klakkeloos mag stellen.
Je houdt er toch rekening mee, tenminste, ik wel.
Dit is een strijd die gewoon niet te winnen valt, en net zi min is tegen te houden. Als ik wil, plak ik een paar explosieven op mijn borst(en), en wandel er doodleuk mee het metrostation in. Een kind kan de was doen, bedoel ik er maar mee aan te geven.
Het is een in en in trieste toestand allemaal met elkaar, en dat is het.
Dat zondermeer Hen.
Mag ik weten wat er dan verandert is? Of is het altijd al een tranendal geweest?
Ja, dat is toch algemeen bekend?
Dus dat ik het wel leuk heb en een hoop lol is zeg maar raar?
Nee, dat is een overlevingsmechanisme
Dus ik beeld mij dat in zeg maar, ik heb een virtuele gekleurde bril
@Jan: Dat is niet raar.
Dat is een zegen.
Denk ik dan maar in mijn kinderlijke onschuld.
Nou dan kan ik met een gerust hart verder kijken naar die geweldadige film die ik net opgezet heb. Gelukkig maar.
Ik zag gisteren mijn zoontje voor mij uit lopen en bedacht mij (weer eens) hoe fijn het moet zijn dat hij nog niet over dit soort dingen hoeft na te denken en liever Pluk van de Petteflet of Bassie en Adriaan kijkt. Op mijn beurt ben ik blij dat ik hem nog niet hoef uit te leggen wat er allemaal daarbuiten gebeurd. Ik zou het hem niet precies kunnen vertellen, vrees ik.
Nou, die Baron en die B0 en B1, dat zijn ook geen lieverdjes hoor.
Drommels, drommels, drommels.
Of wat dacht je van Winx? Daar is dat hele islamitisch fundamentalisme peanuts bij. Elke keer weer trekken de donkere krachten samen op om het Winx paradijs te vernietigen. Maar door onder andere toverstaf van mijn dochter loopt het toch elke keer na een half uur weer goed af.
@Jan.: Ik vrees dat jij toch teveel tijd doorbrengt met die online-game-vriendjes van je. Winx ken ik alleen als een pseudoniem van Josh Wink die hele fijne plaatjes onder die naam heeft gemaakt. O.a. ‘Just Laugh’.
Winx is/zijn erg kwaadaardig.
Met name een aanslag op je beurs.
*heeft geen zin om te gaan googelen*
Wat is Winx?
Kinder tv, met hele dure merchandise die Hen dan gaat kopen.
Op werkdagen in de ochtend voordat school begint, tussen half acht en half negen.
Beetje aangeklede Hentai poppetjes
Hen-tai?
Ja, “Slanke Hen” in het Japans
OH
MY
GOD..
@Jan:
Doe es niet?
Voor de allerallerallerallerallerlaatste keer:
Jan,
IK BEN NIET DIK!
*zit te glunderen tussen zijn CD’s*
Heb ik dat gezegd dan?
Ik geloof je gelijk, ik geloof altijd alles.
*bloed voelt koken*
Je impliceert het anders wel, mannetje!
Met die stomme duffe knipoogsmiley achter ‘Slanke Hen!’.
El Uu El.
Ik ook van jouw.
Dat is dan ook het enige waar ik niet aan twijfel.