Dirrux' Blaasbalg

Ik had vanmorgen slechts drie kwartier nodig om Purmerend uit te komen met de auto. En in totaal slechts twee-en-een-half uur om op mijn werk aan te schuiven bij het overleg waar ik hierdoor een half uur te laat was. Natuurlijk was ik niet de enige die daar last van had, want het regende dan wel hard, het overleg druppelde slechts zeer langzaam vol.

Als gevolg van het tropische weer waar we de afgelopen weken in mochten
vertoeven kregen we vandaag dus als represaille een tropische regenbui
te verwerken. Zouden we dan toch een voorsprong hebben genomen op de
klimaatverandering? Ik hoop het, dan kan ik mijn Ballangruds na jaren
niet te zijn gebruikt ook definitief uit het vet halen en ze via
marktplaats aan een Fries verkopen die ijdel blijft hopen op een echte
winter en de klapschaats nog verfoeit. Ik wil ook mijn graantje van die
twee miljard wel eens meepikken.

Maar terug naar de regen. Ondanks het geklooi met de paraplu
achter in de tuin en de sprint van twintig meter naar de auto heb ik er
weinig van gevoeld. Eenmaal bij mijn werk aangekomen was het gelukkig
gestopt met regenen. Wel waren alle gratis parkeerplaatsen bezet door
mijn late aankomst en was ik dus gedoemd de belachelijk dure P10 te
visiteren. Twee Euro per uur, das heel geen kattendrek, maar ja, het
kon even niet anders.

Om te voorkomen dat ik aan het eind van de dag achttien Euro
moest afstaan aan de woekeraars van de parkeermaffia besloot ik
derhalve tussen de middag maar eens te gaan kijken of er nog ergens een
gratis plaatsje vrij was. Er is altijd wel een carrièrejagende sales-
of accountmanager die in zijn enthousiasme denkt dat zijn klanten al op
maandagochtend half elf naar zijn aanwezigheid zitten te snakken, dus
grote kans dat ik mijn schade kon beperken.

Even voor twaalf uur begon het natuurlijk weer te regenen,
maar getooid met regenjas liep ik naar het parkeerparadijs waar ik mijn
kaartje door een gleuf moest halen om de schuifdeur te ontsluiten. Het
kaartje regende nat en de gleuf gaf geen gehoor. Na de magneetstrip op
alle mogelijke manieren te hebben geïmplementeerd nog steeds geen
sjoege, dus netjes het knopje van de beheerder gevingerd.

Hij
probeerde wat, maar het lukte hem niet op afstand, dus ik moest maar
een andere deur gebruiken. Zo gezegd zo gedaan en als een verzopen kat
kreeg ik ook die deur niet open. De beheerder kon ook daar niets
uitrichten, en hij stond mij toe de deur, die al op een keur stond,
handmatig open te schuiven. Dat lukte, dus ik kon verder.

Het was gelukkig droog daar binnen, maar de eerste
betaalautomaat werkte niet. Kon ik fijn naar de andere kant van de
garage lopen. Ik was al tien minuten bezig en baalde dat deze tijd
allemaal op mijn rekening zou komen. Nog erger werd het toen mijn
natgerekende slappe parkeerkaartje het apparaat niet in wilde. Daar
word je chagrijnig van. Behoorlijk zelfs. Dus maar naar het
beheerdershok gelopen, waar een aantal bewakingsschermen in het niks
stonden te functioneren. Geen beheerder te vinden, maar wel weer een
knop waar ik op mocht drukken.

Ik meldde dat ik er voor de derde keer was en legde mijn
probleem voor. Hij zuchtte en had geen zin om er voor naar beneden te
komen. In plaats daarvan gaf hij mij de opdracht om naar de uitgang te
rijden en me daar te melden. Dat deed ik dus maar. Met de portemonnee
in mijn hand alsof ik naar het loket van McDonalds reed drukte ik daar
voor de vierde keer in een kwartier op zijn knop, en o wonder, het was
een sesamknop waardoor de slagboom en het traliehek zich zomaar
ontsloten. Ik mocht vanwege alle ellende die ik mee had gemaakt gratis
naar buiten!

Met een vriendelijke groet aan de beheermeneer reed ik fijn
naar de gratis parkeerplekken waar ik snel een plaatsje vond. Dat ik
daarna in de driehonderd meter terug naar kantoor zeikend nat regende
boeide me niet. Ik was een beetje blij geworden van deze gebeurtenis.
Ik had geld bespaard en weet nu ook hoe ik in het vervolg gratis kan
parkeren als het regent. Lang leve de regen!

Popularity: 3% [?]