Dirrux' Blaasbalg

Sinds afgelopen woensdag ben ik lid van een eetclub. Het is niet zo dat ik een club nodig heb omdat ik anders niet eet, en ook hoef ik niet in verenigingsverband verstandig te leren eten, maar dit is een clubje dat voor de gezelligheid elke maand met elkaar gaat eten. Kan het erger? Vast wel, maar nu ik mezelf langzaam maar zeker laat afglijden tot een normaal burgerlijk bestaan waar een avondje samen op de bank in gemakkelijk zittende kleding (lees trainingspak) een veelvoorkomend tijdverdrijf is, kan dit er ook nog wel bij. Niets is nog gek genoeg.

Dit clubje, dat nog geen naam heeft en hopelijk ook niet krijgt,
bestaat uit slechts vier mensen: twee mannen, twee vrouwen. Ouwe
vrienden en vriendinnen die altijd veel met elkaar te bespreken hebben,
maar dat te weinig doen. Het is dus eigenlijk geen eetclub, maar een
roddel- en bijpraatsessie waarvoor een aanleiding en een gelegenheid
nodig is. Iedere maand moet er om toerbeurt iemand een verrassende
locatie uitkiezen, zodat we dit nu nog verse ritueel hopelijk tot in
lengte der dagen uitvoeren en zo laten verworden tot een vastgeroeste
traditie.

Enig gevaar schuilt er natuurlijk wel in dit ogenschijnlijk
onschuldige samenzijn. Uit recensies van vrouwen om mij heen
betreffende het boek ‘De eetclub’ van Saskia Noort, een boek dat nogal
verslonden wordt, kan dit naar ik heb begrepen uitlopen in overspel,
scheidingen en andere dramatiek. Maar ik ben niet bang dat dit soort
dingen gebeuren zullen. En mocht het wel gebeuren, dan heb ik er alle
vertrouwen in dat ik buiten schot zal blijven.

Ik ben dan natuurlijk wel onweerstaanbaar, zowel voor vrouwen,
als voor mannen, maar met deze mensen gaat het echt niet meer gebeuren.
Met Wendy ben ik op de kleuterschool al een keer getrouwd geweest en
zij heeft zich later bekeert tot de vrouwenliefde, met Simone is het
zelfs tijdens een aantal gezamenlijke vakanties waarbij we in één bed
sliepen nooit tot enige vorm van seks gekomen en Danny is dan wel de
liefste man die ik ken, maar hij heeft geen tieten en valt ook nog eens
niet op mannen. Dat zegt ie tenminste.

En zo geschiedde dat de aftrap plaatsvond in Club 11, een
hippe tent bij Amsterdam CS, gestationeerd op de elfde verdieping van
het oude postgebouw. Ik was er één keer eerder geweest, maar dan niet
om te eten, maar om te dansen. Een avond die nogal troebel in mijn
geheugen staat. Prachtig uitzicht over de stad, lekker eten en
ouwehoeren. Omdat we één van de eigenaren kennen waren we zelfs
bevoorrecht om na afloop op het dakterras te zitten, waar de hippigheid
overslaat in artistieke decadentie, getuige de hot-tubs die er staan te
wachten op meisjes die normaalgesproken alleen in hip-hop clips te zien
zijn. Zo stel ik het me tenminste voor, want niemand zit er op te
wachten dat ik daar in ga zitten lijkt me.

Na een grondige bestudering van de stad vanaf het dak, nog een
extra fles wijn die niet op de kaart staat en waarvan ik slechts mocht
nippen omdat ik terug moest rijden togen we huiswaarts, waarbij we de
plannen voor het maandelijks samenzijn verder uitwerkten. Er werden
gelijk al allerlei rampscenario’s en bizarre situaties uit de kast
gehaald en een afspraak gemaakt voor de volgende maand. Door allerlei
vakanties, de kermis, verjaardagen en andere ongemakken bleek dat al
verdomde moeilijk uit te komen en werd dit uitgesteld naar de maand er
op.

Het zou me niet eens verbazen als het uiteindelijk nog weer
een maand later wordt en dat het maandelijkse ritueel hooguit één keer
per kwartaal plaatsvindt, of wellicht met een nog lagere frequentie.
Maar dat zien we dan wel weer, voorlopig hebben we een eetclub en ben
ik weer een stap vooruit gegaan in mijn burgerlijke status. Het is
vreselijk, ik weet het, maar ik vind het leuk en voel me er goed bij.

Kan er iemand een dokter voor me bellen?

Popularity: 3% [?]