Dirrux' Blaasbalg

Als onderdeel van het zaterdagavondse zuipen, hetgeen ik hier nog zo officieel aankondigde, werd ik door een vriendin meegesleurd naar een jaren tachtig feest in een jeugdsoos. En niet zo maar een jeugdsoos, maar eentje waar ik midden en eind jaren tachtig zelf placht te komen toen ik me zelf niet slechts jong voelde, maar dat ook nog eens was.

Het bier had een prijs welke mij in de mooie jaren tachtig deed
belanden en met de muziek was het al niet veel anders. Ik kende voor
het eerst in jaren weer van elk plaatje de naam en kon de uitvoerende
artiest ook zo opdreunen. Ook welke hits ze nog meer hadden gehad en
hoe de clips eruit zagen. Dat laatste was niet echt nodig, want die
werden via een laptop op een groot scherm geprojecteerd. In de jaren
tachtig was dat nog toekomstmuziek, want ik meen mij te herinneren dat
ik destijds nog met peeks en pokes zat te klooien op een commodore 64
met zwart-wit-tv. Ach ja, die goeie ouwe tijd.

Toch nam deze geschiedvervalsing niets weg van mijn genot. Ik
was zo ongeveer twee keer zo oud als de dansende meisjes, van wie ik
destijds waarschijnlijk hun moeders best wel had willen neuken, ware
het niet dat ik dat toch niet durfde. En nu durfde ik het ook al weer
niet, ondanks de perfecte conditie van mijn testosteronspiegel. Ten
eerste mag het niet van de wet, ten tweede niet van mijn vriendin en
ten derde hebben die kleine meisjes toch wat minder aantrekkingskracht
op me dan hun moeders. En ik waarschijnlijk nog veel minder op hen.

Die meisjes weten niet wat ze missen, maar ik kan het ze niet
kwalijk nemen. Ooit komen ze er nog wel eens achter dat een man op
leeftijd veel meer te bieden heeft dan die jochies die zich hulpeloos
klassiek in het zweet stonden te dansen om indruk te maken, maar
daarmee alleen maar bereikte dat de overige aanwezigen ze direct het
stempel ‘homo’ op hun voorhoofd drukten. Net als ik vroeger dus. Maar
ook zij leren vast nog wel een keer hoe het nou allemaal precies werkt.

En zo stond ik te mijmeren en te genieten van die goeie ouwe
tijd. Ik had nog net geen pijp opgestoken en begon ook nog net geen
verhalen over de prijs van een vers gesneden brood in die dagen, maar
ik stond er wel gewoon bij als een relikwie. Een fossiel dat de jaren
tachtig nog écht had meegemaakt. Net zo oud als mijn vader was in de
tijd dat ik daar sooste. Wrang en eigenlijk een beetje misplaatst dus,
alhoewel ik er nog genoeg mensen kende waar ik regelmatig tegenaan loop
in mijn kroegleven.

Dus ging ik na ruim een uur toch maar weer terug naar mijn
stamkroeg, waar oud zijn een toch meer geaccepteerd verschijnsel is.
Zeker als je gewoon veel komt, veel afneemt en ook nog eens goed
betaalt. Ik dronk er nog een tijdje door en ging uiteindelijk om drie
uur naar huis. Een tijd uit de jaren tachtig omdat de horeca in die
dagen nog gewoon steevast om die tijd potdicht ging. Even dacht ik er
nog aan om het verhaal compleet te maken en naar het huis van mijn
ouders te fietsen om daar de nacht door te brengen, maar aangezien mijn
slaapkamer al op de dag van mijn vertrek werd omgebouwd tot een
badkamer, besloot ik dan toch maar gewoon thuis onder de klamme lappen
te kruipen.

Ik ging met een fijn gevoel slapen in de jaren tachtig en werd
gewoon weer in het heden wakker. Gelukkig maar, want ik herinner me
zondagochtenden waarop mijn moeder om acht uur al gemotoriseerd het
gras ging maaien, of dat ik al om negen uur in tenue op het korfbalveld
diende te verschijnen, of aan de gemeenschappelijke ontbijttafel, kater
of niet. En niet te vergeten de zeurende opmerking van mijn ouders dat
ik roofbouw pleegde op mijn eigen lichaam. En dat ik dan ‘s middags of
‘s avonds huiswerk moest maken. En dat, en dat, en dat……bah!

Ze waren best wel leuk, die jaren tachtig, te gek zelfs, maar het is toch maar beter dat ze voorbij zijn.

Popularity: 4% [?]