Dirrux' Blaasbalg

Heerlijk! Weekend! Ouderwets dus! Daar waar dit het afgelopen jaar een gezellige overbrugging was tussen de rest van mijn andere vrije dagen is het nu de Apocalyps van de week, waarin ik bij kan komen van de werkweek die mij zo bij elkaar toch meer dan vijftig uur heeft gekost: veertig uur werken, twee en een half uur lunchen in de bedrijfskantine met elke dag weer een ander grappig thema in het assortiment en dan nog eens minimaal tien uur reistijd. Die laatste is wat krap ingeschat, omdat er vanwege gesleutel aan de A9 op allerhande onverwachte plekken opstoppingen ontstaan in en rond Amsterdam, maar ach, dat is de prijs van de welvaart die we betalen in dit land waar het zo slecht gaat.

Mijn eerste volle werkweek is me niet tegengevallen. Ik moet een
internet-project vlot trekken, de toekomstplannen van het bedrijf waar
ik gestationeerd ben vertalen naar een IT-architectuur die hierop
voorbereid is en daarnaast mag ik me nog eens bemoeien met het
inrichten van de beheerorganisatie. Dat klinkt best interessant, en dat
vind ik het eigenlijk ook best wel. Het is natuurlijk niet half zo leuk
als vrij zijn en een beetje doelloos webloggen, dat moet ik toegeven,
maar er moet brood op de plank en bovendien staat dat flink wat beter
op mijn CV. Van dat magische document ben ik tenslotte toch behoorlijk
afhankelijk totdat mijn geniale schrijftalent eindelijk eens ontdekt
wordt door een fijne uitgever en het grote publiek.

De mensen met wie ik werk bevallen me prima, ze zijn zelfs
gemotiveerd en werken hard, en het is al weer een jaar of drie geleden
dat ik dat voor het laatst heb meegemaakt. Ondanks dat ik pas
donderdagmiddag eens een keer een goed useraccount had zodat ik op mijn
flexplek één en ander van mijn plannen en ideeën kon gaan uitwerken en
verspreiden, heb ik er een goed gevoel over. Temeer daar ik
vrijdagmiddag al werd geprezen door mijn opdrachtgeefster. Mijn eerste
vrouwelijke baas is wat dat betreft nu al een verademing. Ze heeft
daarnaast ook nog eens geen IT-achtergrond, en dat is wellicht toch wel
haar grootste pluspunt.

Allemaal positieve geluiden dus. Ik weet niet of het diep in
mijn hart ook zo is, of dat ik nu door de nieuwigheid mezelf dingen
rooskleuriger voorspiegel dan ze zijn, maar alleen de instelling dat ik
er wat goeds van wil maken en dat ik gewoon zin hem om er zin in te
hebben doen me meer dan goed. Op de keper beschouwd is dit natuurlijk
een Ratelband-instelling, maar werken moet ik toch, dus laat ik er maar
iets leuks en spannends van maken. Dat is mijn grootste uitdaging omdat
er in mij toch heel latent een criticus en een mopperkont dicht onder
de oppervlakte zitten te schuilen. Die zijn in het afgelopen jaar
aardig rustig geworden en ik hoop dat ze nu ook rustig blijven. Dan
heeft dat sabbatical year naast een heerlijke herinnering en geldzorgen
me ook nog iets opgeleverd waar ik in de toekomst ook nog iets aan heb.

Popularity: 4% [?]