Columns 
31 Comments Bloedschoenen
Ooit, op mijn allereerste sollicitatiegesprek voor een stage stapte ik dapper uit de trein met een plattegrondje van het bedrijf waar ik in de leer wou gaan. Op het plattegrondje stond dat ik naast het politiebureau moest wezen, dus toen ik het blauwe hoofdkwartier op een wegwijzerbordje zag staan volgde ik deze en zijn soortgenoten blindelings en arriveerde na zo’n twintig minuten lopen. Met bloed in mijn schoenen.
Ik had namelijk voor de gelegenheid een paar mooie nette schoenen
gekocht. Zwarte glimmende. Met van die korte dunne vetertjes en een
patroon van gaatjes aan de zijkanten. Dat was toen hip. Alleen waren de
achterkanten nogal hard, en mijn uitstekende hielbeenderen, een stukje
genetisch erfgoed, kwamen daar te hard mee in aanraking, waardoor de
huid er met rasse schreden afsleet. Pijnlijk.
Het vervolg van het verhaal betreffende de solli kenmerkt zich
in eerste instantie door een vervelende wending omdat het politiebureau
twee weken ervoor was verhuisd en ik aan de verkeerde kant van de stad
was beland. Via een taxi kwam ik alsnog, slechts een kwartier te laat,
op de sollicitatie, waar ik zwaar afgeleid door de pijn een uur naar
een shaggies draaiende man zat te luisteren, die een technisch verhaal
afstak waar ik weinig van begreep. Bij het opstaan was het bloed genoeg
opgedroogd om een luide kreet van pijn ten gehore te brengen en éénmaal
buiten ben ik uit ellende maar op mijn sokken naar de trein terug
gelopen.
De stageplek verviel, zul je altijd zien, dus al de pijn was
voor niets geleden. Maar het verhaal wordt nog lulliger. We gaan even
naar het heden, zo’n 14 jaar later. Vanwege mijn nieuwe baan heb ik
namelijk weer een paar mooie zwarte schoenen gekocht. Zonder gaatjes
enzo, maar geheel volgens de nu geldende modenormen. En ze doen pijn.
Vreselijk veel pijn. Inderdaad, er zit weer bloed op mijn hielen. Bij
het eerste echte overleg met een klant vanmiddag zat ik me continu te
verbijten en op de terugweg, voordat ik in de auto stapte heb ik weer
mijn schoenen uitgetrokken en ben dus op kousenvoeten naar huis
gereden.
Ik heb nu dus jaren werkervaring, ik verdien aardig wat meer,
ik hoef niet meer met de trein, mag een auto van mijn baas berijden,
heb heel wat zakelijke, technische en inhoudelijke kennis, maar ben dus
nog steeds niets wijzer geworden. Van werken leer je eigenlijk helemaal
niets waar je in het gewone alledaagse leven daadwerkelijk wat aan
hebt.
Popularity: 4% [?]
Maar nu heb je ‘gereflecteerd en zal het in het vervolg een stuk beter gaan zo zegt men. Grappig verhaal
Vorige week heb ik twee weken op de zwarte Doc Martin’s rondgelopen die mij ook al hebben gekwelgeest bij de bruiloft van mijn zus en een feest van mijn werk. Ik dacht dat het nu wel mee zou vallen. Dat deed het dus niet. Ik ben inderdaad na dat feest van mijn werk ook vanaf de bushalte – in de regen – om mijn sokken naar huis gelopen. Enough is enough. Ik onderschrijf dit verhaal dus van harte.
Hè, fijn een lotgenoot. Zo zie je maar dat pijnlijke voeten door de aanschaf van de foute schoenen niet alleen een vrouwenprobleem is.
Wat een heerlijkheid als je ze uit kan doen he.
En ze waren nog duur ook. Alhoewel de prijs van schoenen voor veel vrouwen dan weer geen probleem is.
Straks:
Opgebaart in van die foute schoenen,
maar met een glimlach om de mond.
Glimmend na de aflegger z’n boenen.
Geen centje pijn, dood zijn is niet gewond.
Wie zegt dat er geen pijn meer is na de dood? Daarbij moet je ook nog die godvergeten trap de hemel in met die pijnlijke schoenen aan je poten.
‘k neem toch de glijbaan naar de hel.
hehehe@Devis
Enne, een is met twee e’s geloof ik, drie e’s is wel heel erg eeen. [/antfuckermode]
Is aangepast, dank Knerre.
@HB: Die stropdas afdoen is al een fijn moment, die schoenen uitdoen is orgastisch. Toch wel weer mooi dat je aan het eind van een werkdag direct twee hoogtepunten meemaakt. Maar of ik dat nou écht gemist heb?
@Devis, dood zijn is niet gezond, bedoel je zeker?
@Dirruk:
Nee!
Dood zijn is gezond.
Niemand, die je meer verwond
Er komt ook bijna niemand terug uit de dood,
dus het zal best lekker zijn.
Ja, inderdaad, van dood zijn ga je niet dood, dus dan moet het wel gezond zijn.
Haha, ben ik even blij dat ik niet de enige ben, die op blote voeten over straat gaat, omdat mijn schoenen teveel pijn doen.
Ja, leuk dat dit probleem toch ook tot de mannenwereld is doorgedrongen! Ik heb ontelbare keren op pantyvoetjes naar huis gelopen vanuit de stad. Pffff…
Dat ik mezelf dat aandeed… ik heb dus wel geleerd van mijn fouten. De dagen van het stappen op pijlers van hakken heb ik echt definitief achter me gelaten (toch? God, ik hoop het wel!)
Haha, mijn moeder heeft rij-examen gedaan op d’r kousevoetjes, en als ze nu ver moet rijden trek ze nog steeds d’r schoenen uit!
En ook ik zit in de kroeg gerust zonder schoenen aan op een barkruk veel te hard mee te bleren!
Klompen!Niks mis mee en je krijgt er eelt van op je hielen
Klompen? Dan vallen mijn voeten na twee dagen af!
Bij de betere schoenmaker is er ook een middeltje te koop, dat het leer soepeler maakt, dat zou weleens kunnen helpen denk ik. En ik geloof dat proppen natte kranten in je schoenen ook nog wel eens helpen (maar dan meer als ze van voren te krap zitten). Misschien handig als je die dure krengen nog niet direct bij het grofvuil wilt zetten?
Dure krengen? Nee hoor, ik koop nooit dure schoenen
Bij de schoenenmaker kun je het ook voor een paar euro het leer even laten zakchtmaken. Moet ik maar snel even doen.
En klompen zijn de beste schoenen, als je staand werk hebt dan, maar op kantoor is het nog steeds niet echt geaccepteerd helaas.
Ik ben altijd blootvoets. Maar niet meer zwanger.
Ik schop in de meeste gelegenheden( werk, kroeg, restaurant, congrescentra) mijn schoenen uit.
Euforisch moment. Kan geen orgasme tegenop.
Nou, dat van mij wel hoor.
Nou, zo’n last van je voeten heb jij dan niet hoor.
Of jij bent nog nooit goed klaargekomen.
De link kennende tussen mannen en klagen over pijntjes, kan ik tevreden vaststellen dat er met miijn orgasmi niks mis is.
Ja hallo, vergeet in deze vergelijk even de factor ‘overdreven opscheppen over onze seksuele prestaties’ niet.
En dat vrouwen niet klagen over pijntjes, daar wil ik ook nog wel eens een boom over opzetten. Het is trouwens allang bewezen dat onze zenuwen dichter onder ons huidoppervlak liggen, dus dat wij ook gewoon veel meer pijn ervaren. Dus wij klagen wel meer, maar wij zijn eigenlijk ook gewoon veel gevoeliger.
Oh.
Oke.
En dan hier de gouden tip voor te strakke schoenen.
Stap 1 Pak een waterdicht plastic zakje
Stap 2 Stop het zakje in de te strakke schoen
Stap 3 Vul dan het zakje met water
Stap 4 Knoop zakje goed dicht – waterdicht!
Stap 5 Stop het hele gevalletje in de vriezer
Stap 6 Haal na 1 of 2 dagen de schoen(en) weer uit de vriezer… en VOILA! Het knelprobleem is verholpen!
Dank je Aim;ee!
Mannen zijn eigenlijk veel gevoeliger.
*snuift*
En daar komt ie NU mee….
Er zijn alleen zoveel mannen die dat proberen te ontkennen. Nog steeds. En daar ben ik dus slachtoffer van