Dirrux' Blaasbalg

Ze was mijn muze op de middelbare school. Nooit iets mee gedaan in de zin die ik wilde. Natuurlijk was ik daar gefrustreerd over en  speelde zij een rol in de fantasieën waarop ik mij destijds bekwaamde in het masturberen. Ik had een foto van haar in mijn portemonnee. Geknipt uit een foto van een feestje. Zelfs toen ik de middelbare school al had verlaten heeft hij daar nog twee jaar in gezeten. Tot ik mijn inmiddels wettelijke ex ontmoette. Toen is ie er uitgeknikkerd. Maar ik heb die foto nog wel ergens. Op zolder in een doos tussen andere onzinnige memorabilia.

Soms zat ze in de klas bij me in de buurt. Dan speelde ik de clown
en had zo haar aandacht. Dat was geweldig. Op vrijdagavond verzon ik
een boodschap, zodat ik in de supermarkt bij haar aan de kassa kon
staan. De rij kon niet lang genoeg zijn. In mijn oude agenda’s – die
gooi je nooit weg – heeft ze dingen geschreven. Niets betekenend, maar
ik groeide er van. Het leven was mooi, zij ook. En spannend, alhoewel
het nooit meer dan dat geworden is.

Ik herinner me dat ik vlak voor Pasen paaseitjes bij haar door
de brievenbus heb gegooid. Ook bij haar beste vriendin, omdat ik niet
echt durfde te zeggen wat ik voelde. Ik kreeg van allebei een kus na de
paasvakantie. Haar moeder kende mijn moeder en zo kreeg ik te horen dat
het allemaal zo leuk was dat wij elkaar zo leuk vonden. Dat was niet
goed, want ouders moeten zich helemaal niet bemoeien met kalverliefdes.
Daar gaat het van dood, dan wordt het eng.

En zo gebeurde het dat andere jongens met haar gingen zoenen.
En ik met niemand. Ja, veel later kreeg ik die kunst wel door. Zij
bleef in mijn jongenshart en ik tekende een cirkeltje om haar hoofd op
de klassenfoto. Dat moet ik nu nog steeds aan iedereen uitleggen die
een blik in mijn fotografische jeugd mag werpen.

Ik kwam haar nog wel eens tegen, vaak in gezelschap van haar
kabouterachtige vriend. Dat was een beetje kwetsend. Die gnoom wel, en
ik niet? Ja, eigen schuld, dikke bult, had je maar meer moeten durven.
Sukkel. De gnoom is al jaren weg en een wasbord- en kabeltrui-type
heeft zijn plaats ingenomen. Daar kan ik goed mee leven. Ook dat hij
twee schattige kindertjes bij haar heeft verwekt is geen probleem.

En zo heeft ze ook het lichaam gekregen dat bij een moeder
hoort. Niet dat ze daardoor dik of lelijk is geworden, maar ze heeft
gewoon geen meisjeslichaam meer. Ze is ook helemaal mijn type niet
meer. Ik kom haar de laatste tijd meer dan eens tegen, want kennelijk
woont ze bij mij in de buurt en bij de snelle buurtboodschap zie ik
haar vaak in het kleine winkelcentrumpje even verderop. En dat is op de
één of andere manier leuk. Alsof ik even terug ga naar vroeger.
Gistermiddag ook weer. Ik zeg in het voorbijgaan haar naam en zie haar
heel vrolijk lachen, zoals ze in mijn geheugen staat, en zij groet mij
ook bij naam terug.

Dat is alles. Niet veel, maar ik ben weer even die jongen van
vijftien met al mijn dromen van toen. Wat een heerlijk gevoel. Achteraf
ben ik blij dat ik een onbereikte jeugdliefde heb, anders zou ik daarna
zijn gaan denken over hoe het mis was gelopen, hoe het uit was gegaan,
en had ik mezelf meer nare dingen in mijn hoofd gehaald. En dat is me
bij haar bespaard gebleven. Gelukkig wel. Zoenen en seks zouden die
mooie herinnering alleen maar verpest hebben. Het heeft mij dan wel
jaren frustratie opgeleverd, maar uiteindelijk is dat dus toch nog
ergens goed voor geweest.

Popularity: 4% [?]