Dirrux' Blaasbalg

Het was zondag natuurlijk veel te mooi weer om in een kroeg te gaan zitten luisteren naar een groep amateur-dichters, of mijn eigen rijmelarij, zoals ik die hier wel eens neerplemp, voor te dragen. Maar de kroegbaas beloofde mij gratis bier en nadat ik voor de vorm nog even moeilijk had gedaan ontvluchtte ik dan toch de zon, om een meer dan memorabele middag en avond te beleven. Vooral dankzij ene Henk.

Het was alweer de derde keer dat er in de kroeg waarin doorgaans zeer normaal volksvermaak de boventoon voert, een bijeenkomst was georganiseerd voor mensen die van poëzie houden, onder de welluidende titel: Kop Dicht. Er was zowaar een dichterskring gestrikt, zodat het aanbod van podiumbestormers voldoende was om ons een uur of twee te vermaken.

Vermaken ja, je leest het goed. En dat niet omdat al het voorgedragen
werk nou zo bijster boeiend was, maar juist vanwege de grote
diversiteit. Er waren dus wat dichters die zichzelf hadden
georganiseerd in een kring. Voor veel rijmelaars is dat namelijk de
enige manier om wat waardering te oogsten voor datgene wat zij als hun
zielenroerselen trachten te vereeuwigen in mooie woorden. De meeste
mensen snappen deze poëzie vaak niet (waaronder ondergetekende) en deze
is ook lang niet altijd van hemelbestormende kwaliteit.

Het is dan dus
fijn als je kunt preken voor eigen parochie, waar je respect krijgt van
je soortgenoten die dezelfde twijfels en angsten hebben omtrent hun
schrijfsels en waar men elkaar dus fijn steunt. Nou heb ik daar zelf
weinig behoefte aan, omdat ik zwaar bevooroordeeld ben over de mensen
die zich zo verenigen. Ik stel me dan meestal zo voor dat er in zo’n
groep minstens de volgende types zitten: een dichteres in
gewaad-achtige kleding die lieve zweverige gedichtjes maakt, een
alternatieveling met vale kleding en warrig haar die niet rijmt maar
een soort tekstuele kunststukken uitschreeuwt, een sociaal weinig
succesvolle homofiel die ondanks zijn talent weinig scoort en een man
op leeftijd die net iets te zelfverzekerd is van zijn eigen werk.

Gelukkig voldeden de kringgenoten aan deze beschrijvingen, waardoor ik
dan weer zeker weet dat ik me er niet bij aan wil sluiten. Dit neemt
echter niet weg dat ik een erg gezellige middag met ze heb gehad. Het
dichtwerk was zo nu en dan zelfs van hoge kwaliteit en naarmate er meer
alcohol binnen werd gewerkt – ja, ook dat vooroordeel over dichters
klopt – hoe gezelliger het werd. En ook als de voordracht van deze of
gene minder geslaagd was, dan nog was er beleefd applaus en werd er
niemand uitgejouwd. Zelfs ik niet.

Alle aanwezigen getuigden dus van
groot wederzijds respect. Zelfs toen Henk, die op de vorige dicht-avond nog de eerste
prijs won met het dichtwedstrijdje dat er tussen de bedrijven door
wordt gehouden, een zeer langdradig verhaal ging afsteken over een
briefwisseling met een Thais meisje, waarbij elke zin eindigde met zijn
eigen naam, bleef men rustig zitten luisteren. Henk vond het
hierbij leuk om achter het gordijn te zitten en zag zo het
aanvankelijke enthousiasme van het publiek niet omslaan in verveling en
wist zo de bijeenkomst in een anticlimax te doen eindigen. Aan het eind
van zijn voordracht werd het rumoerig in de kroeg en de paar dichters
die daarna nog wat wilden rijmen op het podium kregen niet meer de
volle aandacht. Bedankt, Henk.

Nu is het echter niet zo dat de
avond in de soep liep. Er stonden namelijk nog twee stand up comedians
op het programma die de avond nieuw leven in bliezen. Een zeer
geslaagde actie van de kroegbaas. Bij stand up comedy mag je gewoon
tussendoor roepen als je dat wilt, waarna je vanaf het podium gewoon de
bal krijgt teruggekaatst, dan wel wordt afgemaakt. Dat is een sport
waarbij je dus moet kunnen incasseren. Ook ik kreeg een behoorlijke
veeg uit de pan toen ik met mijn beschonken hoofd zonodig wat moest
roepen, maar had daar om onverklaarbare redenen nog lol om ook.

Zoniet Henk. Henk snapte niet zo goed dat er af en toe flink gescholden en beledigd wordt bij dit soort acts. Henk wou discussies aangaan en intellectueel doen en probeerde de show dus te vergallen. Henk probeerde zijn eigen mening door te drukken en was kansloos, want de man met de microfoon heeft de macht. Henk toonde geen respect, waar de rest van de zaal dat wel naar hem had gedaan. Henk werd onderuitgehaald door Harry op het podium, die zelf niet zo goed snapte dat wij daar zo vreselijk hard om moesten lachen. Henk verliet daarom op een gegeven moment maar halverwege de act de kroeg.

Henk
vond het nodig om nog even te proberen wat grappigs in de microfoon te
brullen bij deze afgang en zette zichzelf dus nog meer voor lul. In de
stijl van Henk zelf schreef ik daarom voor hem het volgende gedicht:

Je had zelf veel onterecht respect gekregen, Henk

Maar nu gooide je je eigen ramen in, Henk

Volgende keer hoef je niet meer te komen van mij, Henk

Geen respect meer van mij, Henk

En je gedichten vind ik ook niet leuk, Henk

Ik vind ze zelfs heel erg stom, Henk

Zie je, dat wat jij doet kan iedereen, Henk

Blijf maar achter dat gordijn en zeg maar niets, Henk

Ga maar in de Café De Treurput zitten, Henk

Doe daar maar betweterig en intellectueel, Henk

Samengevat: Kop Dicht, Henk!

Ik ben erg benieuwd of ik op de eerstvolgende dicht-middag dapper en dronken genoeg ben om dit op het podium voor te dragen.

Popularity: 3% [?]